طهارت باید در تمام حالات و شئون انسانی حفظ شود. در روایت فرموده‌اند: اگر شوهری در حین مجامعت با همسرش در همان حال، به فكر ناموس مردم باشد، فرزندی كه از آن لحظه متولد می‌شود فاقد طهارت خواهد بود. انسان باید به گونه‌ای متولد گردد و رشد یابد كه شجرۀ طیبۀ طوبی گردد. درختی كه هر كس زیر آن نشیند به نحوی از آن استفاده كند، آن گونه كه «أصْلُها ثابِت و فَرعُها فِی السَّماء» باشد.به‌طوری كه یكی از حرف زدنش لذت ببرد، یكی دیگری از راه رفتنش درس بیاموزد و آن دیگری از اخلاق خوشش بهره بگیرد.

 خداوند متعال در قرآن كریم می‌فرماید: پدر كشاورز است و مادر مزرعۀ آن «نِسائُكُم حَرْثٌ لَكُم». زمین را حرث و آن كه زمین را كشت می‌كند را حارث می‌گویند و خود زمین را هم كشت‌زار می‌نامند. خداوند می‌فرماید: زنان شما گشت‌زار شما هستند. شما در زنان خود كشت می‌كارید و بذرافشانی می‌كنید. همان‌طور كه كشاورز مراقب زمینش است تا آبش كم نشود یا بیش از اندازه آب نداشته باشد و هم‌چنین مراقبت‌های دیگری را به عمل می‌آورد تا بذرهایش از بین نرود. به همین اندازه بلكه به مراتب بیشتر از آن، مرد باید مراقب زنش باشد؛ و زن نیز باید حواسش را خیلی جمع كند و از زمینی كه در آن تخم‌ریزی شده، خوب نگه داری كند و آن را بپروراند تا جایی كه فرموده اند: «در این مدت زن نباید بددهان باشد، دروغ بگوید، سوءظن داشته باشد و بی‌طهارت باشد». زن باید تلاش كند تا از مزرعۀ خویش «شجرۀ طیبه» تحویل اجتماع دهد. شجره‌ای كه میوه دهد و همگان از آن استفاده كنند.

شرح مراتب طهارت ج 1 ص56// از رسالۀ «وحدت از دیدگاه عارف و حكیم» حضرت علامه حسن زاده

شارح / حضرت استاد صمدی آملی