دیروز در راه کلاس

بازهم دیروز در راه کلاس

چند دختر در خیابانی پلاس

رنگ بر مو، رنگ بر لب، رو قشنگ

سرخ جامه، سرخ تنبان ، پاچه تنگ

دستهای لاک خورده، مو بلوند

پر ز بوی ادکلن با بوی تند

یک نخ سیگار در دستانشان

چند چاک و جر روی تنبانشان

هر یکی می کرد با ناز و ادا

دیگری را بهر الواتی صدا

آن یکی می گفت: ژیلا جون من

ویسکی امشب باش تو مهمون من

دیگری می گفت او با التهاب

نه نمیشه مهمونم پیش شهاب

ناگهان در بین این ناز و ادا

یک نفر گفتا که ای مرد خدا

چشم های خویش را درویش کن

گر نخواهی ترک یک من ریش کن

من که از کردار خود غافل بدم

 سربزیر افکندم و عاقل شدم

حسین همتی 31/6/92

يكي بود يكي نبود

معلم چو آمد بنا گه کلاس

 چو شهری فروخفته خاموش شد

  سخنهای ناگفته کودکان

 به لب نارسیده فراموش شد

  معلم زکار مداوم مدام

  غضبناک و فرسوده و خسته بود

  جوان بود و در عنفوان شباب

 جوانی از او رخت بر بسته بود

  سکوت کلاس غم آلود را

 صدای درشت معلم شکست

  ز جا احمدک جست و بند دلش

 بدین بی خبر بانک ناگه گسست

  بیا احمدک درس دیروز را بخوان

 تا ببینم که سعدی چه گفت

  ولی احمدک درس نا خوانده بود

 به جز آنچه دیروز آنجا شنفت

  عرق چون شتابان سرشک یتیم

 خطوط خجالت برویش نگاشت

  لباس پر از وصله و ژنده اش

  بروی تن لاغرش لرزه داشت

ادامه نوشته

مولای ما

مولای ما نمونهء دیگر نداشته است

اعجاز خلقت است و برابر نداشته است

وقت طواف دور حرم فکر می کنم

این خانه بی دلیل ترک برنداشته است

دیدیم در غدیر که دنیا به جز علی

آیینه ای برای پیمبر نداشته است

سوگند می خورم که نبی شهر علم بود

شهری که جز علی در دیگر نداشته است

طوری ز چارچوب در قلعه کنده است

انگار قلعه هیچ زمان در نداشته است

یا غیر لافتی صفتی در خورش نبود

یا جبرِیل واژهء بهتر نداشته است

چون روز روشن است که در جهل گمشده است

هر کس که ختم نادعلی بر نداشته است

 

این شعر استعاره ندارد برای او

تقصیر من که نیست برابر نداشته است

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

تو یه شهر آشنا تو مشهد امام رضا
صد هزارون کبوتر پر میزنن روی هوا

                                                  میدونی عزیز دل این کفترا کین چین؟
                                                  دلای بارونین که میپرن سوی خدا

شنیدی بعضی جاها کبوترا نامه برن
اینجاهم قاصدکن، قاصد حاجت و دعا

                                                   شایدم این کفترا فرشته‌های حرمن
                                                   اومدن روی زمین تو پیرهن کبوترا

این کبوترای جلد، هر کی باشن هر چی باشن
تو حریم این حرم پر میگیرن میرن بالا

                                                  آقا جون به عشقتون هوای دل ابری شده 
                                                  دل میخواد پر درآره بره رو گنبد طلا

آقا جون بند دلم شده دخیل حرمت
روسیاهی مو نبین، جواب بده به این گدا

رو بــه تــ و سجــده میکنــم ، دری به کعبــه باز نیســت ....

بـس که طواف کــردمت ،  مــرا به حــج نیاز نیسـت ...

به هــرطرف نظـر کنم ، نمــاز ِ مـ ـن نمــاز نیسـت ...

مـ را به بنــد میکشــی ، از ایــن رهاترم کنـی ...

زخــم نمیزنـی به مـ ـن ، کــه مبتلاترم کنـی ...

از همــه توبــه میکنــم ، بلکــه تــ و باورم کنــی ...

قلـب مـ ـن از صدای ِ تــ و چــه عاشقانــه کــوک شــد ، تمــام پرســ ه های مـ ـن کنـار ِ تــ و سلوک شــد !

عــ ذاب میکشــم ولی عــ ذاب ِ مـن گناه نیســت ...

وقتــی شکنجــه گـر تویی ، شکنجــه اشتبــاه نیســت !

شعري در ستايش دختر دم بخت (طنز)

دختـری با مادرش در رختخواب

درد و دل می کرد با چشمی پر ز آب



گفت مادر حالم اصلا ً خوب نیست

زندگی از بهر من مطلوب نیست



گو چه خاکی را بریزم بر سرم

روی دستت باد کردم مادرم



سن من از 26 افزون شده

دل میان سینه غرق خون شده

ادامه نوشته

بخوان دعاي فرج را دعــــــــــا اثــــــر دارد        دعا کبوتر عشق است و بال و پر دارد

بخوان دعاي فرج را و عـافــيــت بـطـلـــب        که روزگار بســـي فتنه زير ســـر دارد

بخوان دعاي فرج را کـه يـوسـف زهــــــرا         ز پشت پرده ي غيبت به ما نظـر دارد

بخوان دعاي فرج را به ياد خيمه ي سبز         که آخرين گل سرخ از همه خبـــر دارد

....................

کتاب بسته بماند، اگر نيايي تو

رسول خسته بماند اگر نيايي تو

در مقدس آن خانه اي که مي داني

بلي! شکسته بماند اگر نيايي تو

....................

عمريست که از حضور او جامانديم

در غربت سرد خويش تنها مانديم

او منتظر است تا که ما برگرديم

ماييم که در غيبت کبرا مانديم

....................

يکي از جمعه ها جان خواهد آمد

به درد عشق، درمان خواهد آمد

غبار از خانه هاي دل بگيريد

که بر اين خانه مهمان خواهد آمد

دلم تنگه

 

انگار پای ثانیه ها لنگ میشود

وقتی دلی برای دلی تنگ میشود

انگار که این دل پر از غم میشود

وقتی نگاه من از یار کم میشود

انگار که سنگینی دوری چو سنگ میشود

وقتی کنارمی حتی دلم تنگ میشود

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی

با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

گفتمش تصویری از لیلی و مجنون را بکش

عکس حیدر در کنار حضرت زهرا کشید

گفتمش بر روی کاغذ عشق را تصویر کن

در بیابان بلا تصویری از سقا کشید

گفتمش سختی و درد و آه گشته حاصلم

گریه کرد آهی کشید و نقش زینب را کشید

                   کس نمیداند ز من جز اندکی                            وز هزاران جرم و بد فعلی یکی

                       من همی آن دانم و ستار من                           جرمهــا و زشتی کـردار من

                       هر چه کردم جمله ناکرده گرفت                        طاعــت ناورده آورده گرفـت

                       نام من در نامه پاکان نوشــت                          دوزخی بودم ببخشیدم بهشت

                       عفو کرد آن جملگی جرم و گناه                        شد سفید آن نامه و روی سیاه

                       آه کردم چون رسن شد آه من                          گشت آویزان رسن در چاه من

                       آن رسن بگرفتم و بیرون شدم                       شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

                       در بن چاهی همی بودم نگون                         در دو عالم هم نمیگنجم کنون

                       آفرینها بر تو بادا ای خـــدا                                ناگهان کردی مرا از غم جدا

                       گر سر هر موی من گردد زبان                           شکرهای تو نیاید در بیـــان

 

امان از دست نفس...رب انی ظلمت نفسی فاغفر لی فغفر له انه هو الغفور الرحیم

ايهاالناس ! جهان ، جاى تن آسانى نيست       مرد دانا به جهان داشتن ارزانى نيست

حذر از پيروى نفس!  كه در راه خدا                   مردم افكن تر ازين غول بيابانى نيست

عالم و عابد و صوفى ، همه طفلان رهند           مرد اگر هست ، بجز عالم ربانى نيست

با تو ترسم نكند شاهد روحانى ، روى               كالتماس تو بجز راحت جسمانى نيست

آنكه را خيمه به صحراى قناعت زده اند               گر جهان جمله بلرزد، غم ويرانى نيست

که چه ها می کند این چشم چه ها!

هر چه هست در چشم است و همه خواسته ها

زیرکی در چشم است٬ بی فروغی در چشم

دلبری در چشم است٬ دلنوازی در چشم

وکمندی که به پا می بندد٬ به یقین تنگتر از زلف٬ تواند باشد.

                                 * * *

عکس من بر صفحه ی چشم فتاده است یکبار

و خودم می دانم که دلم چون می زد

ودر آن گوی شفاف به خود می لرزید

وچنان می تپد امروز که انگار

در طلب او به وجود آمده است.

دنیا همه هیچ و کار دنیا همه هیچ

ای هیچ برای هیچ در هیچ مپیچ

دانی پس مرگ زآدمی چه ماند؟

لطف است و محبت است و با قی همه هیچ!

آغاز من ، تو بودی و پایان من تویی
آرامش پس از شب توفان من تویی
حتی عجیب نیست، که در اوج شک و شطح
زیباترین بهانه ایمان تویی
احساسهایی از متفاوت میان ماست
آباد از توام من و ، ویران من تویی
آسان نبود گرد همه شهر گشتنم
آنک ، چه سخت یافتم :" انسان " من تویی
پیداست من به شعله تو زنده ام هنوز
در سینه من ، آتش پنهان من تویی
هر صبح ، با طلوع تو بیدار می شوم
رمز طلسم بسته چشمان من تویی
هر چند سرنوشت من و تو ، دوگانگی است
تنهای من ! نهایت عرفان من تویی

 سهیل محمودی

من به یک احساس خالی دلخوشم
من به گل های خیالی دلخوشم
در کنار سفره اسطوره ها
من به یک ظرف سفالی دلخوشم
مثل اندوه کویر و بغض خاک
با خیال آبسالی دلخوشم
سر نهم بر بالش اندوه خویش
با همین افسرده حالی دل خوشم
در هجوم رنگ در فصل صدا
با بهار نقش قالی دلخوشم
آسمانم: حجم سرد یک قفس
با غم آسوده بالی دلخوشم
گرچه اهل این خیابان نیستم
با هوای این حوالی دلخوشم

 سهیل محمودی

احمدک

معلم چو آمدبه ناگه کلاس                                             

چو شهر فرو خفته خاموش شد

سخنهای ناگفته در مغزها

به لب نارسیده فراموش شد

معلم زکار مداوم مدام

غضبناک فرسوده و خسته بود

جوان بود و در عنفوان شباب

جوانی از او رخت بربسته بود

سکوت کلاس غم آلود را

صدای درشت معلم شکست

ادامه نوشته

زندگی زیباست

زشتی هایش همگی تقصیر ماست

خورشید اگر محو تماشای تونیست

                             دلگیر نشو زپشت کوه آمده است

نيستم از مردم خنجر به دست.................

حالمان بد نيست ! غم کم مي خوريم

کم که نه، هرروز کم کم مي خوريم!!

                                            آب مي خواهم سرابم مي دهند !

                                                       عشق مي ورزم عذابم مي دهند !

ادامه نوشته

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو ... من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

اي كاش علي شويم و عالي باشيم

هم سفره كاسه سفالي باشيم

چون سكه به دست كودكي برق زنيم

نان آور سفره هاي خالي باشيم

کسی انـــگار می آید   کسی از پشت دریـــــاها

تلنــــگر می زند بر من  که ای آشــــفته تنــــها

دلت پرواز می خواهد ولی پایت زمین گیراست

تو گفتی دل نمی بنـدی به این دنـیا چه  شد حالا

که از رفتن هراسـانی  و روی رفتــنت  رفتــه

هوای پــــر زدن داری نگو دیگر - اگر - اما

بیا بشکن حصــــارت را  کمی هم آسمانی  شو

برای خستگـــی هایت زمیـــــن دیگر ندارد  جا

هوایی کرد چشمم را  در این غربت  نمی مانم

در این غوغای بد نـامی نمی خواهم شوم رسوا

به روی برگ زندگی دو خط زرد می کشم

                                                 و چشم عاشق تو را  که گریه کرد می کشم

تو رفتـی و بـدون تو کسی نگـفت با خودش

                                                 که من بدون چشـــم تو چــقـدردرد می کشم    

كنار آشيانه ي تو آشيانه مي كنم.. فضاي آشيانه را پر از ترانه مي كنم ... كسي سوال مي كند به خاطر چه زنده اي ؟ و من براي زندگي تو را بهانه مي كنم

منتظرم سربرسی

با تو تبسم میکنم

جاده ها رو مه می گیره

وقتی تو رو گم می کنم

 

فدای غربتت بشم

غریب ترین مرد زمین

بیا غروب باورٌ

تو چشم سایه ها ببین

 

خورشیدکه میره غروبا

بدجوری دلتنگ توام

اوج ترانه ی منی

دنبال آهنگ توام

 

آخه یه جوری غربتا

بی تو همیشگی ترن

صحبت انتظار می شه

اسم شما رو می برن

 

یه روزی از سفر میای

بعضیا باور ندارن

حتی اونا هم میدونن

که از تو بهتر ندارن

 

قد یه چشم بهم زدن

سپیده از راه می رسه

دست کوچیک بچه ها

به دامن ماه می رسه.

آن زماني كه زمان ياد ندارد چه زمان
در مكاني كه مكان ياد ندارد چه زمان
دل من در پي يك واژه بي خاتمه بود
اولين واژه كه آمدنظرم فاطمه(س) بود

انتظار

خدا اشاره کند او ظهور خواهد کرد
کسی که قلب زمین را صبور خواهد کرد
کسی که مثل کسی نیست جمعه می آید
و این به ذهن شما هم ظهور خواهد کرد
تمام عقربه ها با شتاب می چرخند
زمان دوباره خودش را مرور خواهد کرد
دو دست معجزه آسای او ولی روزی
ترانه های مرا پر ز شور خواهد کرد
درست لحظۀ تحویل سال می آید
و چشم آینه را غرق نور خواهد کرد
نگاه پنجره اما هنوز بارانی است
امام آینه ها کی عبور خواهد کرد

سر مشقهاي آب بابا يادمان رفت

رسم نوشتن با قلمها يادمان رفت

گل کردن لبخندهاي همکلاسي

با يک نگاه ساده حتي يادمان رفت

ترس از معلم، حل تمرين پاي تخته

آن زنگهاي بي معما يادمان رفت

راه فرار از مشقهاي توي خانه

"اي واي ننوشتيم آقا" يادمان رفت

آن روزها را آنقدر شوخي گرفتيم

جديت((تصميم کبري )) يادمان رفت

شعر((خداي مهربان)) را حفظ کرديم

يادش بخير اما خدا را يادمان رفت

در گوشمان خواندند رسم آدميت

آن حرفها را زود اما يادمان رفت

فردا چه کاره ميشوي؟ موضوع انشاء

ساده نوشتيم آنقدر تا يادمان رفت

ديروز تکليف آب بابا بود و خط خورد

تکليف فردا، نان و بابا يادمان رفت

 

تماشايي ترين تصوير دنيا مي شوي گاهي

دلم مي پاشد از هم بس که زيبا مي شوي گاهي

حضور گاهگاهت بازي خورشيد با ابر است

که پنهان مي شوي گاهي و پيدا مي شوي گاهي

به ما تا مي رسي کج مي کني يکباره راهت را

ز ناچاريست گر هم صحبت ما مي شوي گاهي

دلت پاک است اما با تمام سادگي هايت

به قصد عاشق آزاري معما مي شوي گاهي

تو را از سرخي سيب غزل هايم گريزي نيست

تو هم مانند حوا زود اغوا مي شوي گاهي

در زدم و گفت کیست؟

گفتمش ای دوست دوست

کفت در آن دوست چیست ؟

گفتمش ای دوست دوست

گفت اگر دوستی از چه در این پوستی ؟

دوست که در پوست نیست ؟

گفتمش ای دوست دوست

گفتمش این همدمیست

گفت عجب عالمیست ُ ساقی بزم تو کیست ؟

گفتمش ای دوست دوست

در چو برویم گشود جمله بود و نبود

دیدم و دیدم یکیست

گفتمش ای دوست دوست

به تماشا سوگند

به تماشا سوگند

و به آغاز كلام

و به پرواز كبوتر از ذهن

واژه اي در قفس است

 

حرف هايم ، مثل يك تكه چمن روشن بود

من به آنان گفتم:

آفتابي لب درگاه شماست

كه اگر در بگشاييد به رفتار شما مي تابد

 

و به آنان گفتم : سنگ آرايش كوهستان نيست

همچناني كه فلز ، زيوري نيست به اندام كلنگ

در كف دست زمين گوهر ناپيدايي است

كه رسولان همه از تابش آن خيره شدند

پي گوهر باشيد

لحظه ها را به چراگاه رسالت ببريد

 

و من آنان را ، به صداي قدم پيك بشارت دادم

و به نزديكي روز ، و به افزايش رنگ

به طنين گل سرخ ، پشت پرچين سخن هاي درشت

 

و به آنان گفتم :

هر كه در حافظه چوب ببيند باغي

صورتش در وزش بيشه شور ابدي خواهد ماند

هركه با مرغ هوا دوست شود

خوابش آرام ترين خواب جهان خواهد بود

آنكه نور از سر انگشت زمان برچيند

مي گشايد گره پنجره ها را با آه

 

زير بيدي بوديم

برگي از شاخه بالاي سرم چيدم ، گفتم :

چشم را باز كنيد ، آيتي بهتر از اين مي خواهيد؟

مي شنيديم كه بهم مي گفتند:

سحر ميداند،سحر!

 

سر هر كوه رسولي ديدند

ابر انكار به دوش آوردند

باد را نازل كرديم

تا كلاه از سرشان بردارد

خانه هاشان پر داوودي بود،

چشمشان را بستيم

دستشان را نرسانديم به سر شاخه هوش

جيبشان را پر عادت كرديم

خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم

سهراب سپهری